Jak żyć wobec faktu choroby, która spada jak wyrok. Czy planować kolejne dni, czy żyć jak zwykle tak jakby nic siÄ™ nie zmieniÅ‚o, próbujÄ…c oszukać los. A może lekarze siÄ™ pomylili i nic siÄ™ nie stanie, może to wcale nie jest taka straszna choroba!!! nie powiedzieć, przyjacioÅ‚om co siÄ™ dzieje czy, powiedzieć – przecież i tak wszyscy zauważą że siÄ™ zmieniam a może nie. Czy powiedzieć dziecku, że umiera, czy powiedzieć że wszyscy sÄ… bezradni wobec jego choroby; co zrobić by siÄ™ nie zorientowaÅ‚o, by do koÅ„ca żyÅ‚o beztrosko… czy jest to możliwe a może sÄ… inni lekarze którzy coÅ› poradzÄ… i wygramy?.
Nie to nie, może być prawda, wszyscy siÄ™ mylÄ…, ja mam plany, jestem mÅ‚odÄ… osobÄ… i nie dam siÄ™, pokonam chorobÄ™ wygram z niÄ… i jeszcze bÄ™dÄ™ siÄ™ z tego Å›miać. – Tak naprawdÄ™ boje siÄ™ strasznie, nie tego, że umrÄ™ każdy kiedyÅ› umrze. Ale mi jest szkoda mojej rodziny, i chyba boje siÄ™ bólu który teraz mnie czÄ™sto obezwÅ‚adnia. RobiÄ™ dobrÄ… minÄ™ do zÅ‚ej gry… i niby jest normalnie ale jednak Å›wiadomość pewnej kruchoÅ›ci zmieniÅ‚a mnie…. Diagnoza może wyzwalać w nas bardzo różnorakie emocje, może wyzwalać w nas wole walki, możemy być, również wobec niej obojÄ™tni lub też możemy siÄ™ poddać. Tutaj niema co dokonywać generalizujÄ…cych ujednoliceÅ„. Każdy kto tego doÅ›wiadcza przyjmuje jÄ… w sobie wÅ‚aÅ›ciwy sposób. Najbardziej boli paradoksalnie nie wÅ‚asne cierpienie, lecz cierpienie tych których kochamy.