Często się zastanawiałam nad tym co bym chciała robić w życiu. Miałam swoje marzenia, pasje, idee które przyświecały mi każdego dnia. Lecz wystarczył jeden mały „upadek” niepowodzenie i wszystko legło w gruzach. Zabrakło powietrza, chęci i woli do działania.

A przecież życie się toczy dalej. Może obrać inną drogę, ale czy to ma jeszcze jakiś sens. Lecz nastąpił przełom zrozumiałam dosłowność słów”opisuje nas to jacy jesteśmy w chwili upadku”. I dałam sobie szanse, bo wiem dobrze, że jeśli -ja tego nie zrobię to nikt inny nie sprawi że moje życie nabierze sensu. Podnieść się nie jest łatwo, ale czasem trzeba widzieć sens w czymś, w czym dla innych sensu brak. I choć początki są trudne ,wręcz chwiejne trzeba próbować. Żyje się tylko jeden raz. Czy można zaprzepaścić swoją szansę, tylko dlatego, że raz było się zbyt słabym. Wiem że można być w różny sposób słabym. I z jednej słabości łatwiej się podnieść ani żeli z innej, lecz jeśli się nie spróbuje to czasem bywa zbyt późno by powrócić do świata prawdziwego życia. I nie ma tu znaczenia, czy walczymy z chorobą X czy Y. Czas który spędza się w bierności jest czasem straconym. Nie wiem czy uda mi się odnaleźć własne przeznaczenie ale będę próbowała nic z tego co jest mi pisane nie stracić.