Szukałam drogi którą mogłabym iść bezpiecznie, lecz nie potrafiłam jej odnaleźć. Być może nieuważnie, jej szukałam, jednak z upływem czasu, zdałam sobie sprawę z tego że, to czego szukałam jest tak bardzo blisko mnie. To swoisty paradoks, spotykany bardzo często, nie zauważamy tego co jest blisko nas. A „tego czegoś wyszukujemy” gdzieś daleko. Przyznam że ja sama szukałam tego „czegoś” dość długo, nim zrozumiałam, że istotą jest ufność w to co, przynosi mi los.

Choć często, odczuwam niezgodę co do jego „działań” względem życia. Trudno jest przyjmować z ufnością, ból, cierpienie, utratę i to w wielu aspektach życia… Lecz staram się, bo gdzieś tam w środku mam nadzieje iż to wszystko, ma jakiś głębszy sens. Którego co prawda nie jestem w stanie zrozumieć, ale staram się. Z różnym skutkiem, czasem ufność wygrywa a czasem zostaje ona zachwiana. Pewnie tylko ideał byłby w stanie być, wierny ufności- niezachwianie. A jeśli targają siły niezrozumienia- i pytania typu „dlaczego”, widać ufność wymaga wyćwiczenia i pokory której mi jeszcze brakuje.