Każdy jest do czegoś powołany. Jak odkryć własne powołanie – jak poznać własne przeznaczenie – czy jest to w ogóle możliwe? Co zrobić by żyć pełnią życia i być w tym naszym życiu szczęśliwym?. Niestety nie znam odpowiedzi na te pytania – szkoda ponieważ sama ich szukam ale może właśnie to jest odpowiedź – Trzeba szukać- mieć otwarte oczy i serce… brzmi to nazbyt patetycznie więc pewnie nie jest to nic istotnego jak wyłącznie mój osobisty „bełkot” nad niedolą ludzkiego istnienia… cóż bywa i tak.

Jest jednak jeszcze iskra nadziei na zmianę tego szarego wegetowania na poczet tego „wizyjnego ideału” może się od kiedyś urealni, zaczynając być częścią życia a dzięki temu stanie się częścią mnie samej- i każdego kto ma podobną „wizje idealnego bytu”. Z uwagi na świadomość utopijności nie należy czynić z tychże treści niczego istotnego – ona jest bo jest dla samej „iskry”
Może zatem odwołam się do istoty powołania – szarość też może być powołaniem, stanowi to o bezsensowności bytu.