książek w mym ręku bywało wiele, lecz tylko nieliczne zapadały w mej pamięci… o tej publikacji nie sposób napisać od tak, treść napisało bowiem samo życie człowieka. Nie łatwy los nakropił treść stron emocjonalnym ładunkiem którego nie brak. Rzecz o miłości, nadziei i o sile mocy Niebios ale bez patosu i zbytniego uniesienia. Człowiek czytając dotyka dramatu pokaleczonego ciała dziecka, złamanego dzieciństwa które zamiast miłości doznało brutalnego dotyku….
wydawało by się, że życie złamane nie odbuduje się iż pozostaną zgliszcza po cierpieniu doznanym . Lecz paradoksalne szczęście które rodzi się z mikroskopijnych ułamków dobroci owocuje w nadzieje a ona uczy istoty miłości – może to był cud….świat nas czasami dotyka „symbolicznie a czasem dosłownie” – niepełnosprawność która z początku wydaje się być jedynie tożsama ze słabością okazuje się być prawdziwa siłą która to jest pierwszym i właściwym nauczycielem miłości. Osoby które społecznie uznawane za „nie potrzebne, czy zbędne” w rzeczywistości okazują się być istotą życia, ukazują prawdziwą istotę życia…