Paula Pruska i Pola Wesołowska to dwie dzielne młode nawet bardzo kobietki. Jedna już dorosła bo 23 letnia kobieta a druga 5 letnia mała księżniczka. Śledzę losy obu dzielnych istot, które to zarażają do tego by nie dawać się w sytuacjach trudnych w życiu. Pola choć jest małą dziewczynką bije z niej wiele siły i ciepła które nie sposób oddać słowami, przykre są nowiny co do jej stanu zdrowia – człowiek czuje się wielce bezradny wobec choroby nowotworowej…. Paula natomiast zachwyca sposobem ujmowania rzeczy wielkich w prostych słowach oddawanych na własnym blogu.

Jestem fanką książek z cyklu życiem napisane – z tym że tutaj mam poczucie iż Paulina nie czyni z własnej historii nazbyt mocnego akcentu – chce właśnie, pokazać chorobę od strony normalnej, zwyczajnej, bez uniesień… Myślę sobie iż każdy człowiek który, żyje z chorobą w bardzo, podobny sposób o niej mówi, czy myśli o swoim życiu z diagnozą, – może to wynikać z tego iż, my jako ludzie się nie zmieniamy, lecz to choroba, próbuje zmienić nasze życie ale to w bardzo wielkim stopniu zależeć będzie od nas samych czy my się jej- „chorobie poddamy”…