Rzeczywistość zaklęta jest w niejeden mały kłębuszek złudzeń, pragnień rozczarowań, goryczy smak. Cóż widać iż tak być musi w tym ludzkim – ziemskim losie… Choć nikt nie daje przyzwolenia na „zło” ono dzieje się tu i teraz. Łzy już nie płyną strumieniem po policzku – lecz wypalają ranę od środka nas samych – introspektywne wyrażanie się staje się rutyną…Dlaczego zapominamy o istocie życia- Radości z bycia razem, miłości pomimo trudności jakie spadają na nas niczym grad z nieba w środku lata…

Nie mam amuletu na dobre życie/ nie mam środka do celu… Rzeczywistość po coś, nas powołał do bycia tu i teraz, tak właśnie, tak, ale co dalej… czy ten cierń ma jakiś sens a jeśli tak to jaki on jest? By żyć w pełni blasku życia dobrze byłoby wiedzieć jaki jest to sens… A może to jest jakaś próba na którą jesteśmy wystawieni / nie wiem!