Ludzie na walizkach to coś więcej aniżeli książka,to zbiór ludzkich okruchów życia i już nie idzie bynajmniej o zbędne uniesienia nad tym, czy owym. Ale tej publikacji, należy się uwaga bo stanowi ona o istocie naszego życia. Pan Szymon chyli się przed trudnym tematem – jakim jest cierpienie w jego wymiarze wpół -doświadczania ; nie łatwo jest dziś mówić o tym co nie jest „trendy” a wręcz dotykać samego jądra człowieczeństwa. Cierpienie należy do tegoż obszaru naszego życia o którym lepiej nie mówić bo „nie wypada” – ale czy wobec tego nie wypada nam być – ludzkim? Przyznam że bardzo dotyka mnie taka niewyizolowana postawa negatywna  wobec cierpienia – nie zdołam zrozumieć niechęci jaka jest wobec – cierpienia – ludzi którzy są autorami swojej drogi życiowej z własnym cierpieniem. Świat się zmienia a my zmieniamy się wraz z nim; lecz dlaczego za taką cenę? Przestajemy być „ludzcy” a chcemy nie wiem co prawda na ile świadomie to czynimy – chcemy być zmechanizowani stając się w byciu gotowym do sterowniczego trybu życia..

Cierpiąc żyjąc z chorobą- jesteśmy na „walizkach” nigdy nie wiemy kiedy choroba, powie dość i spakuje nam naszą walizkę życiową… Więc nie traćmy już czasu na zbędne uniesienia… Żyjmy w pełni.