Coraz częściej jesteśmy światkami stawania się jednością, – bywa tak bardzo często wobec doświadczanej „słabości” (katastrofy, klęski, choroby, wykluczenia etc.) W obliczu takowych faktów dokonuje się tzw. „zryw społeczny” ślemy pomoc – zaczynamy uczyć się pomagać bliźniemu i dobrze – oczywiście, lecz jeszcze lepiej byłoby gdyby pomoc była ofiarowywania bezapelacyjnie od tak, z potrzeby serca jako odruch bezwarunkowy…
Zmienia się nasz świat w sposób nieustanny oczywiście trzeba to odczytać na in plus, bo to wskazuje na to iż my się rozwijamy/ ale jest w tym wszystkim wpisane masywne niebezpieczeństwo w postaci zatracenia fundamentalnych wartości które to – mniemam straciły na wartości a w zasadzie zeszły z wartości jako elementarnej skarbnicy kulturowej na poczet utopijnej iluzji… (ciąg dalszy nastąpi)