Uważam iż nie chodzi o to by, szukać w tym filmie ukrytych znaczeń, czy kontekstów; Historia nie jest do końca – jak uważają niektórzy „banalna versus oczywista”, Przyjecie cierpienia – choroby jako łaski od Boga, równość wobec Niego- nie tylko „ci z tak zwanego marginesu mogą być chorzy / narkomani, homoseksualiści ale wszyscy – wobec Boga wszyscy są równi… Wiara jak ten „budulec który to ma kształtować kościół – nie ten idealny – w którym są sami prawi ale jest w nim miejsce dla wszystkich. Bóg jest miłosierny i kocha wszystkich jeśli oni go kochają i tego starał się dowieść Ks. Jan – (Michał Żebroski)

Czuje ogromną niezgodę, i nie idzie o to że mam żal do losu ale zastanawiam się czasem- tak jak i teraz czy śmierć zasłużyła sobie na to by lękać tylu ludzi, wiem że to trochę irracjonalne; aż teraz się przestraszyłam sama własnych słów ponieważ w głowie się tli odpowiedz – dość oczywista Czy zasłużyła sobie na to śmierć czy nie, to i tak nic nie zmienia, bo ona zawsze będzie lękać nas tych którzy kochają, jak i tych dla których życie ma wartość. Choroby czynią z ludzi byty refleksyjne, te refleksie dotykają takich zakamarków naszego życia do których nie doszlibyśmy będąc ludźmi zdrowymi, ale właściwie skąd mogę mieć tę pewność – ? (no już jest ze mną źle) / skoro sama sobie zaprzeczam, /nie, ale, już jest dość późna pora a ja ciągle ma tyle emocji w sobie: a może to też o czymś świadczy? Nie wiem jakby było gdyby… więc nie będę generalizować.

Strasznie zabolała mnie ta – ludzka wymowa, ludzie są cudowi i tacy wyjątkowi – i to dosłownie wszyscy, dziękuje im za to że pozwolili być tak blisko siebie – poprzez ten dokument – przez własne życie.

Chciałabym bardzo życzyć wszystkim, wiele spokoju i odwagi, nadziei, wiary i ZDROWIA

„Rewers” to przewrotna i pełna ironii opowieść o trzech pokoleniach kobiet, Film rozpoczyna się jak tradycyjna opowieść obyczajowa. Choć nie do końca tak jest. W zasadzie trudno tutaj o zaszufladkowanie ale to dobrze rzecz jasna.
„Akcja filmu, rozgrywa się w dwóch planach czasowych – we wczesnych latach pięćdziesiątych oraz współcześnie. Główną bohaterką jest Sabina (Agata Buzek), „szara myszka”, która właśnie przekroczyła trzydziestkę. W jej życiu wyraźnie brakuje mężczyzny. Matka (Krystyna Janda) wie o tym najlepiej, dlatego próbuje za wszelką cenę znaleźć dla swojej córki odpowiedniego kandydata na męża. Całą sytuację kontroluje babcia (Anna Polony), ekscentryczna dama o ciętym języku, przed którą nie uchowa się żadna tajemnica. W przedwojennej kamiennicy pojawiają się kolejni adoratorzy. Żaden z nich nie wzbudza jednak zainteresowania Sabiny. Pewnego dnia, „jak spod ziemi”, zjawia się uroczy, inteligentny i diabelsko przystojny Bronisław (Marcin Dorociński). Jego obecność rozpocznie serię zaskakujących zdarzeń, które ujawnią drugą stronę kobiecej natury…”
film Borysa Lankosza, zdobywca Złotych Lwów Gdańskich wchodzi do kin 20 listopada.

Ile nasi bohaterowie są w stanie poświęcić dla tytułowej sławy? Jak wysoką cenę są gotowi zapłacić? „Fame” jest współczesną wersją legendarnego, nagrodzonego dwoma Oskarami, klasycznego już musicalu Alana Parkera z l980 roku, który wskazał zapomnianemu nieco gatunkowi nowe drogi. Wiele późniejszych filmów muzycznych odwoływało się właśnie do utworu Parkera.”

Co ciekawe takowych filmów było już wiele a wciąż cieszą się one powodzeniem. Potwierdza się teoretyczna prawda, która kiedyś wyczytałam w Kształceniu zintegrowanym – odnosiła się ona do estetycznej sfery sztuki. Wniosek z tej że teorii, jest taki : każdy pragnie w jakiś sposób, siebie wyrazić – szukając różnych sposobów; jedni czynią to rysując, grając, lepiąc, słuchając muzyki, śpiewając, robiąc zdjęcia, lub właśnie tańcząc- a co sprawia iż my pochłaniamy te emocje niczym „gąbka wodę” – cóż i tutaj teoria nie pozostaje milcząca -Podobno chcemy pooddychać choć w sposób symboliczny emocjami innych…ale to z pewnością jest dość duże pole do dyskursu. Ponieważ nie jest to kwestia indywidualnej racji lecz raczej trzeba pokusić się o znaczenia – będące odpowiedzią na Uniwersalizm.