Po tę książkę powinien sięgnąć, każdy kto stawia pytania o Boga…

Przewrotna opowieść o odnajdowaniu szczęścia
Richard, biznesmen w średnim wieku, mieszka samotnie w luksusowym domu-twierdzy w Los Angeles. Za nic nie naruszyłby perfekcyjnie ustalonego porządku dnia: trening, pilnowanie diety, operacje biznesowe. Gdy powalony nagłym bólem trafia do szpitala, uświadamia sobie, że nie ma komu zwierzyć się ze swego strachu. Oddalił się od rodziny i znajomych, nie kontaktuje się z byłą żoną ani dorastającym synem. Wyniki badań są dobre, ale życiowy bilans – fatalny. Wracając do domu, Richard zatrzymuje się w barze, by zjeść słodkiego, tłustego pączka. Łamiąc jedną ze swych podstawowych zasad, wywołuje lawinę niezwykłych zdarzeń, które zmienią nie tylko jego życie…
Humor, kapitalne dialogi i satyra na współczesność we wzruszającej powieści o potrzebie bliskości, przyjaźni i miłości.

Zamysł był dobry, zagubienie młodej i ambitnej kobiety we współczesnym świecie a status i prestiż zawodu to tylko zasłona dymna jak mawiali wielcy… lecz chęć wpisania się ramy trendów literackich być może, spowodował że coś cie zatraciło…. Ale było też coś na in plus, tak, to by żyć, tym co teraz, chwytaj chwile…

książek w mym ręku bywało wiele, lecz tylko nieliczne zapadały w mej pamięci… o tej publikacji nie sposób napisać od tak, treść napisało bowiem samo życie człowieka. Nie łatwy los nakropił treść stron emocjonalnym ładunkiem którego nie brak. Rzecz o miłości, nadziei i o sile mocy Niebios ale bez patosu i zbytniego uniesienia. Człowiek czytając dotyka dramatu pokaleczonego ciała dziecka, złamanego dzieciństwa które zamiast miłości doznało brutalnego dotyku….
wydawało by się, że życie złamane nie odbuduje się iż pozostaną zgliszcza po cierpieniu doznanym . Lecz paradoksalne szczęście które rodzi się z mikroskopijnych ułamków dobroci owocuje w nadzieje a ona uczy istoty miłości – może to był cud….świat nas czasami dotyka „symbolicznie a czasem dosłownie” – niepełnosprawność która z początku wydaje się być jedynie tożsama ze słabością okazuje się być prawdziwa siłą która to jest pierwszym i właściwym nauczycielem miłości. Osoby które społecznie uznawane za „nie potrzebne, czy zbędne” w rzeczywistości okazują się być istotą życia, ukazują prawdziwą istotę życia…

Jest ona wytworem żywym, nasączonym dosłownością i emocjonalnością dzięki temu, można jeszcze raz zanurzyć się w sile Papieskiej Wielkości naszego Jana Pawła II…Książek które stanowią o wielkości Ojcowskiej siły dla narodu Polskiego jest wiele… Ale brak jest w nich właśnie tego ładunku wypływającego z doświadczenia jakie mogą jedynie mieć osoby które były z Janem Pawłem II na co dzień.

A co mnie wzruszyło, słowa córeczki o swojej ukochanej mamusi „Popatrz kiedyś w niebo, popatrz całym sobą… nowy anioł jest nad tobą -moja mama*” to była symboliczna modlitwa jak i pożegnanie się z ukochaną osobą.
TRAGIZM tej historii, sprawia że, drobne gesty zaczynają w życiu być paradoksalnie wielkimi sprawami a te “wielkie” sprawy umniejszają się, stają się nieznaczącymi. Przewartościowanie – życia … czasem warto tego dokonać.