Ciekawa

Dzień Kardiologiczny

admin — Sun, 07 Feb 2010 22:24:06 +0000

Jutro od samiutkiego rana, czeka mnie wyprawa do szpitala na badania… I bynajmniej nie martwię się nimi ponieważ traktuje je czysto rutynowo- wiem co mam wiedzieć (o własnym zdrowiu i to mi wystarczy). Natomiast nie zmienia to faktu że wato by każdy z nas „tych zdrowych” zrobił sobie raz na jakiś czas takie badania. EKG; HOLTERA; ECHO SERCA; wiem że dostanie się do kardiologa w jakieś dosyć dobrej poradni kardiologicznej potrafi czasem graniczyć niemal z samym cudem ale nikt za nas samych nie zadba o nasze zdrowie… piszę o sytuacji myślę dla wielu oczywistej. Bywa często tak że objawy choroby serca mylimy z grypą, stresem – zmęczeniem a w efekcie choroba się potrafi rozwijać i siać spustoszenie w całym organizmie… nie starsze ale, uwrażliwiam na dbanie o swoje – własne zdrowie które mamy tylko jedno. Okey myślę że na dziś to tyla.

Klimat nad klimaty

admin — Sun, 07 Feb 2010 22:19:56 +0000

Choć znowu zrobiło się za oknem mroźnie – co prawda to nic dziwnego zimą, ale pomimo tej aury jest coś takiego obecnego we mnie że nie odczuwam tego wszechobecnego stanu „ponurości”. Za co jestem wdzięczna wobec losu od co, powiem więcej nawet zebrało mi się na, to, by opisać to i tamto „to i owo” co jest ciekawe. Tyle ostatnio mamy kontrowersji w świecie naszym „Krajowym” a to Pasiewicz który rozmawiał z Hołownią (ofiara?) a może nie?; ciąg dalszy afery Hazardowej i gwiazdy komisji jedne bledną inne próbują być w „czasie” decyzja Tuska o tym że nie będzie kandydował na prezydenta i reakcje opozycji; itp. do opisania całości nie starczy mi chęci… Warto mieć świadomość że w tej całej machinie to my jesteśmy istotni tu i teraz i tylko to się liczy…

Doświadczenie

admin — Sat, 06 Feb 2010 11:52:02 +0000

Mamy czasem coś w rodzaju własnej mantry, opieramy się o nią czynimy z niej siłę z której sami czerpać chcemy czasem coś więcej. Ulokowanie jakiś emocji, bywa potrzebne by, ci którzy są wokół nas, potrafili zaczerpnąć w razie potrzeby. Nie dalej jak parę dni temu – wiele było mowy o bratniej pomocy dla tych którym jest ona niezbędna. A może warto wraz za tą pomocą posłać coś więcej… czegoś odrobinę osobistego, szczypta „luksusu”w postaci dobrej myśli, modlitwy, oddania własnych myśli w stronę niebios w intencji tych będących w potrzebie. Wiem że łatwiej krytykować, umoralniać, oceniać, w dzisiejszym świecie niż być, ludzkim, takim trochę niedopasowanym do reszty tych co, widzą siebie, i słyszą jedynie własne pragnienia. Ale może warto zrobić maleńki wyjątek, choćby symboliczny i w wymiarze „trybicznym”zacząć zmieniać nasze podejście to tego, co wokół nas jest.

Nie ma to jak być dobrym…

admin — Fri, 05 Feb 2010 18:26:52 +0000

Tak chciałby się, by czas stanął w miejscu i dał nam złapać oddech- taki jeden, maleńki oddech wytchnienia od codziennych problemów… marzenie, możliwe, w myśli cisza dookoła mnie i spokój ni mniej ni więcej tylko tyle a może aż tyle. Czekam w jakimś takim niepokoju na to co się wydarzy jakie będą kolejne tygodnie, miesiące? Chyba każdy ma czasem takie dni że zastanawia się na tym co jest teraz jak mogłoby być i co będzie jutro… To takie typowe i zarazem nie typowe myśli…

Oto kolejna smętna porcja…a miało być tak pięknie tak ciekawie przecież miało być- i może kiedyś będzie ale teraz jest jak jest…

Ze stali człowiek – też jest człowiekiem?

admin — Thu, 04 Feb 2010 23:29:51 +0000

Nie ma człowieka ze stali czy jest? Oto jest pytanie? Jeśli jest to jaki on jest, silny, mądry, wytrwały- a może jest egoistyczny, zimny, leniwy, nieczuły? No cóż – wydaje się że może być i taki że do rany przyłóż i taki że „ratuj się kto może” słowem bycie gotowym do ewakuacji ale teraz poważnie.- Nie wiemy, jakim jest ten, tak zwany obywatel ze stali, jednak nie utracone moje, poczucie lojalności jako takie, nie pozwala mi samej, na to, by odnieść się „wrogo” do nieznajomego mi obszaru. Łatwo czynić etykietowanie, trudniej natomiast o przywrócenie dobrego wizerunku… Ten ze stali – pewnie ma uczucia- lecz trzeba się „napracować” by w -nie, przeniknąć, ale dlatego który, czegoś mocno pragnie, nie ma rzeczy, sytuacji, celów nie osiągalnych. Może to zgoda z moimi przekonaniami idzie w parze z tą sugestią, poczucie iż wszyscy ludzie z założenia są dobrzy, tylko czasem nie potrafią tego dobra ukazać, wyrazić, podzielić się owym dobrem z innymi. Człowiek ze stali to nie ten który ma ochotę nas zniszczyć, bo toby był bezapelacyjny wróg.

Myślę sobie że każdy z nas, może mieć w sobie odrobinę z takiego człowieka ze stali. Istniejemy i nie jesteśmy z kamienia lecz jesteśmy w swej fizyczności „eteryczni” a życie czasem wpędza nas w otchłań, wirów i nieograniczonych gradobić. Trzeba zatem umieć, wykorzystać swój pancerz który jest właśnie, takim wyjściem ewakuacyjnym. Nie pytaj się czy możesz, czy masz prawo jeśli jest Tobie źle powiedz o tym innym, a nie będziesz traktowany/traktowana jako istota ze stali która nic nie czuje, i niczego nie pragnie, bo przecież, wszyscy mają jakieś serca bijące- prawda? A że czasem biją one w innym rytmie, to już na to, nie jesteśmy w stanie poradzić zupełnie nic…

Chemia – Film dokumentalny

admin — Wed, 03 Feb 2010 22:55:59 +0000

Własne Refleksje :Choć chorowanie jako takie (ale) bez szczegół nie jest mi obce, to ten film wywołał we mnie wiele emocji, nie dlatego że dowiedziałam się czegoś, czego bym wcześniej nie wiedziała lecz bycie tak bardzo blisko – zderzenie się z tymi narracjami sprawiło że – dosłownie, po ludzku jeszcze raz innymi oczyma zobaczyłam, czym jest ból, cierpienie, niepewność, nadzieja, miłość, walka, zwątpienie, rodzina, równowaga, sens życia, zwrot życia, załamanie itp. Kochamy życie tak bardzo mocno, jest ono tak ogromnym darem że nawet nie sposób oddać tę wartość słowami, „oby było mi darowane jeszcze z 10 lat”; „bym mogła jeszcze pożenić synów”; cały pic w tym że chemia coraz mocniejsza a ja coraz słabszy”; „nikt mnie z takim rozpoznaniem do pracy nie przyjmie, mam wieczne wakacje które kiedyś się i tak skończą….” „zobacz jaki piękny maj”; „mamo czy oni przyjmą mnie na jakieś studia, nie przydałby się prawnik…”; „ myślisz że da się usunąć pierś w dzień porodu…”

Czuje ogromną niezgodę, i nie idzie o to że mam żal do losu ale zastanawiam się czasem- tak jak i teraz czy śmierć zasłużyła sobie na to by lękać tylu ludzi, wiem że to trochę irracjonalne; aż teraz się przestraszyłam sama własnych słów ponieważ w głowie się tli odpowiedz – dość oczywista Czy zasłużyła sobie na to śmierć czy nie, to i tak nic nie zmienia, bo ona zawsze będzie lękać nas tych którzy kochają, jak i tych dla których życie ma wartość. Choroby czynią z ludzi byty refleksyjne, te refleksie dotykają takich zakamarków naszego życia do których nie doszlibyśmy będąc ludźmi zdrowymi, ale właściwie skąd mogę mieć tę pewność – ? (no już jest ze mną źle) / skoro sama sobie zaprzeczam, /nie, ale, już jest dość późna pora a ja ciągle ma tyle emocji w sobie: a może to też o czymś świadczy? Nie wiem jakby było gdyby… więc nie będę generalizować.

Strasznie zabolała mnie ta – ludzka wymowa, ludzie są cudowi i tacy wyjątkowi – i to dosłownie wszyscy, dziękuje im za to że pozwolili być tak blisko siebie – poprzez ten dokument – przez własne życie.

Chciałabym bardzo życzyć wszystkim, wiele spokoju i odwagi, nadziei, wiary i ZDROWIA

Próby bycia – w tym ziemskim wymiarze

admin — Wed, 03 Feb 2010 18:15:18 +0000

Coraz trudniejsze staje się bycie, jako bycie w ogóle tu i teraz, pewien trud upatruje w konflikcie ról jakie się ze sobą ścierają, – my jako ci którzy, chcemy być,- i my jako ci, którzy jesteśmy (po-trosze niedoskonali), poza tym, pozostałe nasze funkcje, jakie to mamy spełniać, choć nabiera to mechanicznego zabarwienia, to na takowy wyznacznik, zasługuje według mojej opinii. Bowiem owe funkcje które wypełniamy, pełnimy, stanowią o nas samych, jakąś wiedzę o tym kim jesteśmy. I w tej spójnej, pierwotnie linii zdawałoby się, że jest wszystko okey, ale czy na pewno? Ilekroć czytamy wiersze, możemy je interpretować, zupełnie inaczej- prawda? Choć jakiś tam autor miał, coś na myśli, coś nam chciał przekazać, czegoś być może, chciał nas nawet nauczyć, ale rodzi się po raz kolejny zastanowienie, czy z nami nie jest podobnie? Jesteśmy wielowymiarowi a nie sztampowi, mechaniczni, nie jesteśmy mało skomplikowani lecz potrafimy być jako ludzie wielcy. Wręcz czasem, zakrawa to, na bycie nieobliczalnym – w tym pozytywnym wymiarze, ile potrafimy odkrywać, przyswajać, przetwarzać i analizować… Mamy takie możliwości które, dał nam los a i tak, nie potrafimy czerpać z najłatwiejszej,- niemal podręcznej części świata która to, jest w zasięgu naszej ręki.

Dlaczego tak jest, że żyjąc w tym wymiarze, który jest tak bardzo konkretny i często może zbyt sugestywny, nie potrafimy postawić „światu kontry”tylko tkwimy, w tym błocie po uczy… Wiem że, lepiej być trendy, wygłaszać modne wstawki, ubierać w dobre metki i pachnieć „markowo” a co -by się stało, gdybyśmy byli, zwyczajnie sobą? Czy nastąpiłyby nasz koniec, jako znajomych i etc. Ale trzeba zastanowić się na tym, co nas określa, i co nas opisuje jako jakiś ludzi którzy, są tu i teraz… Ale te współcześnie, tak ważne wyznaczniki, subkultury, kultury, które to są tak istotne bądź potrafią być, czynią z nas żywe reklamy… Jeśli chcemy i dobrze nam z tym, to czemu nie? Ale dobrze się czasem, zastanowić co nas tak czasem nakręca… Ja czasem wolę oddać się w otchłań daleką – tradycje, wydaje mi się że, staje się dla mnie ważny- coraz bardziej kanon uniwersalnych wartości etycznych – i bynajmniej nie są to, wyświechtane – brokatem, upierzone hasła lecz wczytuje się w nie, jako jakąś wartość dla samej siebie.

Czasami życie bywa znośne – film

admin — Sat, 30 Jan 2010 09:09:05 +0000

28 lutego ma się odbyć w Polsce premiera filmu o Szymborskiej – z perspektywy ujęć wielu znakomitych postaci, poza tym sama Poetka pozwoliła na odsłonę samej siebie/ prywatnie. Cóż rzec więcej, trzeba uzbroić się w cierpliwość i poczekać na owy dokument którego autorką jest Katarzyna Kolenda-Zalewska

Dla Lenki – Blog

admin — Fri, 29 Jan 2010 22:34:40 +0000

Od pewnego czasu jestem wierną czytelniczą blogu dla Lenki, przyznam iż trafiła na ten blog przypadkiem – a w zasadzie analizując moje wyniki morfologii, trafiłam na tę stronę i tak już „zostałam do dziś” i nie zamierzam przestać wspierać duchowo Lenki- poza tym – ludzie którzy borykają się z problemami zdrowotnymi są wobec siebie- w sposób naturalny solidarni, tak to już jest – swój ciągnie do swego. Uważam że Rodzice Lenki robią coś cudownego- są blisko siebie i są blisko wszystkich tych którym Los Lenki nie jest obojętny, wiem sama że nie jest łatwo mówić o chorobie, być w chorobie- jako stanie- i co ważne, nie jest łatwo żyć w chorobie… Często choroba jako fakt – potrafi zrujnować wiele wydawałoby się nie zachwianych wartości (rodzinę, relacje między ludzkie- traci się często znajomych i etc) Tutaj na całe szczęście Tryska nie przemalowana, i nie lukrowa ale prawdziwa prawda… wiem, wiem że zaraz racjonalista powie a co jest prawdą – prawda o prawdzie mówi że prawdy nie ma i to jest prawda- no ale to czysta filozofia a życie jest nieco mniej wnikliwe, mam nadzieje że życie jest czyste w tę esencję…. Z mojej nie ukrytej subiektywiści- Powiem tak : życzę wam z całego serca by wasz blog dostał tę nagrodę – Bloga roku, ponieważ dajecie nadzieje na to że warto walczyć, watro być dzielnym pomimo przeciwności losu iii mogłabym tak wymieniać niemalże bez końca. Dziękuję wam za tego Bloga – śle moc dobrej energii dla Lenki i Matyldy z wyrazami szacunku Ciekawa

Natalka Sawczuk

admin — Thu, 28 Jan 2010 11:39:16 +0000

Natalka Sawczuk ma 2 lata i choruje na bardzo groźną chorobę – guz gałek ocznych. Jedno lewe oczko straciła. W ciągu swojego bardzo krótkiego życia przyjęła już 16 chemioterapii, była leczona laserami, miała wstawianą płytkę radioaktywną. To wszystko co można było zrobić w Polsce, w Centrum Zdrowia Dziecka. Nikt nie jest w stanie zagwarantować, że guz nie zaatakuje prawego oczka, szczególnie, że są nacieki.Jest szansa na leczenie chemią Melpfalan, którą podaje się przez tętnicę udową bezpośrednio do gałki ocznej. Taką kurację wykonuje jedynie jedna z klinik w Londynie. Koszt kuracji to około 160 tyś. zł.
Rozpoczęliśmy działania na rzecz zbiorki pieniędzy dla Natalki. Stowarzyszenie „Nasz Wielbark” otrzymało zgodę Burmistrza Miasta Malborka na publiczną zbiórkę, która jest przeprowadzana od 5 stycznia do 30 czerwca br. Patronat nad zbiórką objął osobiście Pan Andrzej Rychłowski a nad imprezami Pani Agnieszka Cegielska.

Ci, którzy chcą pomóc dziewczynce, mogą wpłacać pieniądze aż na dwa konta. Konto Fundacji Nadzieja: 87 8304 0005 0000 0677 2000 0010, z dopiskiem “Dla Natalii Sawczuk”.
Konto Stowarzyszenia Nasz Wielbark: Bank Spółdzielczy w Malborku 47830300060000001735600003 – “Dla Natalii Sawczuk w Malborku”.

Pomóżmy wygrać życie dla Natalki Razem możemy to osiągnąć. To są sytuacje w których musimy stać się solidarni; Natalka ma prawo do życia…